Good events are always remembered

Good things are respected and remembered
------//----
I had very good experience of person working in police department. Usually people try to keep away from this department . But few good people are there too who remember us. Recently I was with one patient in hospital and police officer was making inquest form. As witness I signed and didn't gave much introduction of myself . But by seeing my written name he immediately told " Are you same doctor who works at Morbi? Are you same who was working in Sadbhavna hospital? Are you same doctor couple whose wife is Purnima and very sober in nature in dealing patients? " I humbly told yes. He told I was from family to whom you treated in past and my relative was operated too. I thanked him to remember those days of past of 1992. But good behaviour and treatments are always remembered well. I think patients and their relative should write in news paper and social media about good experience , otherwise news media only publish negative news which increase rift between doctors and people. Adjoining article of doxplus is very well said in that subject.

Salute to legend

*Mr. PM Nair IAS (Secretary to the President of India) on Late DR. APJ Abdul Kalam*
🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹


WE SHALL NOT SEE ANOTHER APJ ABDUL KALAM LIKE OUR LATE PRESIDENT :

DD Podhigai telecast an interview with Mr P M Nair retired IAS officer who was the secretary to Dr Kalam Sir when he was the President. I summarise the points he spoke in voice choked with emotion. Mr Nair authored a book titled *"Kalam Effect"*


1. Dr Kalam used to receive costly gifts whenever he went abroad as it is customary for many nations to give gifts to the visiting Head of state. Refusing the gift would become an insult to the nation and an embarrassment for India. So, he received them and on his return, Dr Kalam asked the gifts to be photographed and then catalogued and handed over to the archives. Afterwards, he never even looked at them. He did not take even a pencil from the gifts received when he left Rashtrapathi Bhavan.

2. In 2002, the year Dr Kalam took over, the Ramadan month came in July-August. it was a regular practice for the President to host an iftar party. Dr Kalam asked Mr Nair why he should host a party to people who are already well fed and asked him to find out how much would be the cost. Mr Nair told it costs around Rs. 22 lakhs. Dr Kalam asked him to donate that amount to a few selected orphanages in the form of food, dresses and blankets. The selection of orphanages was left to a team in Rashtrapathi Bhavan and Dr Kalam had no role in it. After the selection was made, Dr Kalam asked Mr Nair to come inside his room and gave him a cheque for Rs 1 lakh. He said that he is giving some amount from his personal savings and this should not be informed to anyone. Mr Nair was so shocked that he said "sir, I will go outside and tell everyone . People should know that here is a man who not only donated what he should have spent but he is giving his own money also". Dr Kalam though he was a devout Muslim did not have Iftar parties in the years in which he was the President.

3. Dr Kalam did not like "yes sir" type of people. Once when the Chief Justice of India had come and on some point Dr Kalam expressed his view and asked Mr Nair, "Do you agree?" Mr Nair said "No sir, i do not agree with you".

The Chief Justice was shocked and could not believe his ears. It was impossible for a civil servant to disagree with the president and that too so openly. Mr Nair told him that the President would question him afterwards why he disagreed and if the reason was logical 99% he would change his mind.

4. Dr Kalam invited 50 of his relatives to come to Delhi and they all stayed in Rashtrapathi Bhavan. He organised a bus for them to go around the city which was paid for by him. No official car was used. All their stay and food was calculated as per the instructions of Dr Kalam and the bill came to Rs 2 lakhs which he paid. In the history of this country no one has done it.

Now, wait for the climax, Dr Kalam's elder brother stayed with him in his room for the entire one week as Dr Kalam wanted his brother to stay with him. When they left, Dr Kalam wanted to pay rent for that room also. Imagine a President of country paying rent for the room in which he is staying. This was any way not agreed by the staff who thought the honesty was getting too much to handle !!!.

5. When Kalam sir was to leave Rashtrapathi Bhavan at the end of the tenure, every staff member went and met him and paid their respects. Mr Nair went to him alone as his wife had fractured her leg and was bed ridden. Dr Kalam asked why his wife did not come. He replied that she was in bed due to an accident. next day, Mr.Nair saw lot of police men around his house and asked what had happened. They said that the President of India was coming to visit him in his house. He came and met his wife and chatted for some time. Mr Nair says that no president of any country would visit a civil servant's house and that too on such a simple pretext.

I thought I should give the details as many of you may not have seen the telecast and so it may be useful.

The younger brother of AJP Abdul Kalam runs an Umbrella repairing shop. When Mr. Nair met him during Kalam Funeral, he touched his feet, in token of respect for both Mr. Nair and Brother.

Such information should be widely shared on social media as Main stream media will not show this because it doesn't carries the so called TRP values.

મહેનતની સાચી સંપતી : સંતાન

આજે પ્રવાસ મા જવા વાંકાનેર રેલવે સ્ટેશન પર ઓખા નાથદવાર ગાડી ની રાહ જોતી વખતે મે અધીઁ રાત્રે સારવાર કરેલ દર્દીના પતિ અને મિત્ર મળી ગયા. ખાસ આગ્રહ કરીને રેલવે સ્ટેશન પલેટફોમઁ નં ૨ ના ખૂણા પર રહેલ કેનટીન પર ચા પીવા લઇ ગયા. બપોરનો એક વાગ્યા નો સમય હોવા છતાં તેમના આગ્રહને કારણે ચાની ના પાડી શકાઇનહી. તેમણે કેનટીન ના માલિકની ઓળખાણ કરાવી. પેનટ અને ગંજી પહેરીને બધાને માટે સરસ મસાલાદાર ચા બનાવતા માલિકને પોતાનું કામ કદી નાનું લાગતું નથી. ગ્રાહક તેમને માટે ભગવાન . પોતે ૩૫ વષઁ પહેલા એમ. બીએડ રાજકોટ કુંડલીયા ક્ોલેજમાથી કર્યા બાદ આશરે ૩૦ વષઁથી કેનટીન ચલાવીને પોતાની સંપતી ઊભી કરી. સંપતી ખરી પણ રુપીયા પૈસાની નહી . પોતાના ૩ સંતાનોને જાત મહેનત કરી દિવસ રાત ચા નાસ્તા વેચીને ખૂબ ભણાવી ને જીવનમાં ગોઠવ્યા . અેક દીકરો એમ .સી . એચ. ઓનકો સજઁન (કેનસર) નિષ્ણાત થઇને મેરઠમા હોસપીટલ મા કાયઁ કરે છે. બીજો દીકરો એમ. ટેક થયો છે. દીકરીને એમ.બી.એ. ભણાવીને ડોકટરસાથે પરણાવી.બધાને ઠરીઠામ કર્યા બાદ પણ કેનટીન મા અવિરત સેવા ચાલુ છે. જે ભણે છે તેને ભણતરનું મહત્વ સમજ્ાય છે. ભણ્યા પછી કોઇ પણ મહેનતનું કામ કરવામાં નાનમ ન રાખવી. તેમજ સાચી મિલકત તો ભણેલ ગણેલ અને સમાજમા સ્થાઇ થયેલ સંતાનો છે. ધન્ય છે આવા મહેનતુ પિતાને . તેમનું નામ રામનાથ શમીઁ
ક્યારેક વાંકાનેર રેલવે સ્ટેશન માથી પસાર થાવ તો માજીની ચા જરૂરથી પાજો .

माननीय सुरेश राव जी

👉👉👈👈 आज सुबह 7:30 को हमारे अखिल भारतीय सह सरकार्यवाह , अखिल भारतीय शारीरिक प्रमुख एवं पश्चिम क्षेत्र के क्षेत्र प्रचारक रहे ऐसे माननीय सुरेश राव जी केतकर का आज सुबह 7:30 बजे लातूर विवेकानंद अस्पताल में निधन हुआ है आज दोपहर 12:30 पर नागपुर में उनकी अंतिम यात्रा रहेगी
सुरेरावजी कमँठ , सहज, स्पष्ट कहनेवाले और नियमीतता के आग्रही थे.
शारीरीक में सहजभी कचचापन नहीं चलता था। अपने बौद्धिक भी मुद्दे पर होते और अंतमे सार बतातेथे। अपनी खानेकी दवाइयाँ का समयानुसार सख़्त पालन करना स्वभाव था। वडोदरा के संघ शिक्षा वगँ में साथ रहेगा और उनकी स्वास्थ्य की चिंता करने का मौक़ा मूली था। कायँकताँ पुस्तक की बातें स्टेट बताइ है। BSc BEd होने के बाद प्रचारक निकलना औरशरु में महाराष्ट्र बादमे उतर प्रदेश में संघ कायँ करके कंइ कमँठ कायँकताँ खड़े किये । क्रीड़ा भारती, संस्कार भारतीऔर किसान संघ काम खड़ा करनेम् अहम भूमिका रही।

वो पारकीनसोनीझम की बिमारीसे ग्रस्त थे। गत वषँ उन्हें लातूरमे विवेकानंद रुगणालयमे मिलना हुआ था। वैसे कुछ बोल नहीं पाते लेकिन भाव दीखता था। अस्पतालकर्मी गुर्राती प्राथँनामे भी आये। डो अशोकराज कुरेदी बताते थे अकबर अस्पताल की ट्रस्ट बेठकमे आने के लीए तैयार हो गये। स्वास्थ्य के नगर रखते ना बोलने पर ओडीयो रेकोडीँग भीजवाइ।
वंदन है ऐसे पवित्र आत्मा को जो संघ कायँमे अपना सबकुछ दे दीया।

Tributes to Dr Prafulbhai Doshi

Dr Prafulbhai Doshi
----------------
well known dentist and RSS Karyakarta of Rajkot left for heaven on13.7.16 Born in family of RSS background and excellent dentist in his skill as well as devoted person for social service is no more now. He was son of Dr PV Doshi ( dentist of Rajkot) past Prant Sanghchalak of Gujarat and brother of Mukeshbhai Doshi, father of Dr Devansu and Dr Drashita Shah( Deputy mayor Rajkot) . Born with rashtrabhakti Sanskar was devoted RSS Karyakarta since beginning , he served as Rajkot Mahanagar Karyavah, Sewa Pramukh and Rajkot Vibhag Sewa Pramukh too. He was man of service . He worked in Deaf and dum school trust too. He had served many dignitaries for dental work for many political and RSS Adhikari including Sarsanghchalak Ji. He was nice at work . Denture made by him lasted more than 15 year to my mother.
He was daily Shakha going swaysevaks . He worked hard. He was key person to work during natural calamity like 1997 cyclone around Jamnagar and Kutchh . He was active member of reconstruction committee working in post earthquake village reconstruction. His guidance to doctors team was helpful in earthquake time too. He was nice person to work with all type of people. He was humble to visit Morbi to receive donation from Morbi IMA for roofing tiles allocation to Bhatiya village.
He was very kin and developed too accordingly Vidyabharati Shishumandir school at Gondal and Padadhari.
He was always smiling with loud laughter. His nature was accordance with his name meaning :Praful( smiling) He was ever laughing and making atmosphere live with his laughter where he is present, he was very innocent in nature. He always worked for others but never demanded from others . He was very cool and helping hand to all. He was very much sincere to work for small people too. Once he recommends Another doctor help poor Muslim lady .
He was fond of food and always praise with words"wah wah" . Wherever he is there , people can not become bored. His wife helped him too. He got all values from parents and transferred to offspring . He was little ill after paralysis but never try to bother others. Even with disability he tried to call more than 600 people during previous election of sansad 2014 and told all to just go for voting to make 100% voting.
He lived life king sized . He selected death at Delhi just after meeting with prime minister Shri Narendra Modi. His life got full of satisfaction seeing his old RSS fellow as PM. He selected death in such way that life became great and inspirations to many. Today funeral was attend by many.
When crops fail , farmer don't stop to grow again, in same way difficulties in life and body can not stop person further working for nation , was his life message . He was man of ideals and never stand in competition to others. To full feel pre decided aim one has to work life long without any breaks was his Moto. RSS means ready for selfless service was proved by his life. He worked for Samsjik samrasta . To work more in this area is need of time and life message from him. He lived life as he spoke. To get few teaching from his life is real tributes to him
Evening Prarthna Sabha was attended by many including Shri Vajubhai Vala, Governer of Karnataka. Great tributes to him. Om Shanti

શ્રી જગદીશભાઇ જોષી ના ૭૬ જનમ દિન પ્રસંગે

શ્રી જગદીશભાઇ જોષી એટલે મોરબીનુ અનોખું ઘરેણું . જોષી પરિવાર એટલે અમારા મોરબીમાં આગમન ૧૯૮૯ થી ૧૯૯૬ સુધી જેમની સાથે એકજ ઘરમાં કુટુંબ ની જેમ રાખનાર દરિયાવદિલ . અમારા પુત્ર પ્રણવ ને ડીંગડીંગ કહી ચાલતા શીખવનાર. અમારી ગેરહાજરીમાં અમારા સંતાનોને સાચવનાર. સદા હસમુખા. મદદ કરવા તત્પર . અનેક કષ્ટો વેઠીને પણ બીજાને મદદ કરનાર. મારા માતપિતાને અનેકવાર જાત્રા કરાવનાર. સંતાનો ના સંસ્કાર માટે અવિરત જાગૃત . આદશઁ દદીઁ . તેમને ૭૫ વષઁ પૂણઁ કરી ૭૬ વષઁ માં પ્રવેશ પ્રસંગે અમારી હાદીઁક શુભકામના

સ્વ. વજુભાઈ ખારેચા (જામનગર ) ની યાદ માં

 સ્વ વજુભાઇ ખારેચા ની સ્મૃતિ સાથે સાંકળીને શ્રી વિશ્વકર્મા એજ્યુકેશન ટ્રસ્ટ જામનગર દ્વારા વિદ્યાર્થિ પ્રોત્સાહન કાર્યક્ર્મ તા. 11.10.15 ના રોજ યોજાઇ ગયો.

સ્વ વજુભાઇ ખારેચા  એટલે કોણ? શા માટે તેમને યાદ કરવા પડે? શુઁ  પ્રેરણા લઇ શકય તેમના જીવનમાંથી ? ચાલો થોડી વાતો કરીએ તેમના જીવનની.

તારીખ 11.10.15 દિવસ એટલે ફ્ક્ત ખ્યાતનામ ફિલ્મ કલાકાર અમિતાભ બચ્ચન નો જ્ન્મ દિવસ નહીઁ પરંત સપૂર્ણ ક્રાતિના પ્રણેતા અને કટોકટીની કાળ રાત્રિ પછી ભારતભર માં  નવુ પ્રભાત ઉગાડનાર સવોઁદય નેતા સ્વ. જયપ્રકાશ નારાયણ નો જન્મદિન છે. કટોકટીપછી જનતા પાટીં ના પ્રમુખ  તરીકે  રહીને ચુટણી જીતાડયા બાદ કોઇ પણ પદ ધારણ કરવાનું નકકારીને  રાજકીય વનવાસ ધારણ કરી  ચિત્રકુટ માં સમાજ સેવા માટે આહલેક જગાવી નવોત્થાન કરનાર સ્વ. નાનાજી દેશમુખનો પણ જન્મદિન આવા સુપેરે દિવસે સ્વ. વજુભાઇ ખારેચા ની સ્મૃતિ ને  શ્રી. જામનગર એજ્યુકેશન ટ્રસ્ટે સાંકળી ને  દિવસ ને યાદ ગાર બનાવી દીધો હતો   11 સપ્ટેમ્બર ને લોકો યાદ રાખેછે  કારણ કે  11 સપ્ટે. ના દિવસ ન્યુયોકઁ ના ટવીન ટાવર વર્ડ્ટ્રેડ  સેંટર પર આંતકવાદીઓએ  બે  વિમાન અથડાવી  હાહાકાર મચાવી માનવતાનો જ ધ્વંસ કરીને  કાળો દિવસ ઊભો કર્યો હતો  પરંતુ આજ 11 સપ્ટે ના દિવસે 1893 માં અમેરીકાના શિકાંગો  શહેરમા ભારતના પનોતા પુત્ર સ્વામિ વિવેકાનંદ પ્રથમ   ભાષણ થી ભારત દેશ ,હિન્દુ ધર્મ અને પ્રજાના ગુણોની વાત કહી સર્વત્ર છવાઇ ગયા હતા.વિદેશની ધરતી ઉપર હિન્દુ ધર્મનો ધ્વજ ફરકાવનાર સ્વામિજીનો આ દિગ્વીજ્ય દિન  હતો .પરંતુ  11  સ્પ્ટે. 2014 નો  દિવસ ગોજારો હતો. સવારે મને કરમસદ તરફ  જતા અમિતભાઇ ખારેચા નો ફોન  આવ્યો  અને વાત થઇ કે પિતાજી વજુભાઇ ના બાય પાસ ઓપરેશન ના બાદ બે દિવસ થી  કોમ્પલીકેશન થયુ છે. ન્યુમોનીયા અને સેપ્ટીસેમીયા થયા છે. મેં કંન્સટલીંગ ડોક્ટર સાથે ફોનપર વાત કરી સાંજે    CIMS    હોસ્પીટલ પહોચ્યો. સ્વ વજુભાઇ ગાઢ નિદ્રા માં ગરકાવ થઇ ગયા હતા ડોકટર ની સાથે વાત કરતા હવે કોઇ કારીફાવસે નહી તેવો અભિપ્રાય આપ્યો અમિતભાઇ ,તેના મિત્ર અને વેવાઇ મગનભાઇ સાથેરાત્રી નો સમય વીતતો ગયો અને મધ્ય્ રાત્રીએ સ્વ. વજુભાઇ નાં આત્માએ દેહ છોડયો.આ દિવસ  11 સપ્ટે.

          સ્વ. વજુભાઇ એટલે ગુર્જર સુથાર યુવાન, સ્વ. વજુભાઇ એટલે દોડી ને કામ કરનાર કાયઁ કતા ,સ્વ. વજુભાઇ એટલે સમાજ સેવાના ભેખધારી,  સ્વ. વજુભાઇ એટલેજ્ઞાતી ના  મોભી, સ્વ. વજુભાઇ એટલે કાળી રાત્રે કોઇ ના માટે દોડી જાય તેવો આમઆદમી , સ્વ, વજુભાઇ એટલે જ્ઞાતી નુ હીર,  સ્વ, વજુભાઇ એટલે કણઁનો આધુનીક અવતાર.સ્વ,વજુભાઇ એટલે સપ્તર્ષી ને પણ ભેગા કરી શકે તેવા ઋષીવર સ્વ,વજુભાઇ એટલે સમાજની

દીવા દાંડી

             સ્વ, વજુભાઇ ખારેચા મધપુદડો  હતા.  તેમની આસપાસ જ્ઞાતિજનો સગા સ્નેહી  મિત્રો અને કુટુંબીજનો વીંટળાયેલા રહેતા. બધાને સાથે લઇને કામ કરે, જેમ મધપુડાની રાણી માખી બધી માખીઓને ભેગી કરી કામ કરવા કહે અને સમાજ્માથી મીઠુ સુગંધી કમઁ ઢ્રારા ભેગુ કરવાની  પ્રેરણા આપે અને તેનાથી બને  મધપુડા જેવા કાયઁ . શ્રી વિશ્વકર્મા એજ્યુકેશન ટ્રસ્ટ જામનગર  એ  મધપુડા ની મુખ્ય રાણી  માખી જેવુ  વજુભાઇ નુ સુંદર કાયઁ  અંતે ભરેલો રસમધુર મધપુડો  તૈયાર થાય ત્યારે છોડીને જતુ રહેવુ ,હોવુ  ત્યાગપુણઁ  નિસ્પ્રૂહી કાયઁ તેમનુ રહ્યુ. પરંતુ રાણી  મધમાખી ની જેમ તેમણે બાકી બધી માખીઓને પ્રેરણા આપી છે,કેસૌ કોઇ નવા  મધપુડા બનાવી શકે.,આવો આજે આપણો પણ સમાજ રુપી મધપુડા માટે સક્રીય થઇએ. સ્વ. વજુભાઇ પાસે હમેશ હકારાત્મ અભિગમ હ્તો. કોઇ પણ કામ હોય કોઇ પણ સમય હોય કે કોઇ પણ સમસ્યા હોઇ નિરાશ થયા વગર બધાની  સહમતી અને.સહયોગ લઇ ને હકારત્મકતાથી કામ કરવાની તેમની ટેવ હતી. એકવાર દરિયામાં જતી  સ્ટીમ્બરે રાત્રે  સાથે આવતી  દેખાતી લાઇટ ને વાહણ સમજીરસ્તો બદલવા  કહ્યુ અને ધમકી પણ આપી કે  તમે રસ્તો નહી બદલોતો  અમે તમને બોમ્બથી ઊડાવી દઇશુ  કારણ કે અમે મીલીટ્રી ની સ્ટીમ્બર  છીએ સામેથી જવાબ આવ્યો કે રસ્તો તમારે બદલવો પડશે  કારણ કે અમે દીવાદાંડી  [ લાઇટ હાઊસ ] છીએ અને તમે  રસ્તો નહી બદલોતો  અહી ના ખડક સાથેભડકાઇ ને ચુર ચુર થઇ જશે,  દીવાદાંડી જેમ  સમાજ માં અડીખમ ઊભારહી પોતે  હકારત્મક [   પોજીટીવ એટીટ્યુડ  ]      યાદ રાખીને બીજા ને પણ શીખવતા,        સ્વ. વજુભાઇ  પાસે ભગવાન ની મૈત્રી ભેટ હતી. ‘સહયોગ’ ‘સહયોગ’ નો યોગ બધાને સાંપડ્તો નથી . કોઇ વીરતાને મળે છે. કોઇ પણ ગાંમ કે સમાજ નું કામ હોયતેવો હરહંમેશ  ઉભાજ હોય.  મોરબી ના ગુજઁર સુથાર વિધ્યાથીઁ ભુવન ના નવનિમાઁણ માટે જયારે અમે તેઓને  મળ્યા  ત્યારે તુરંત જ અમારી  સાથે નીકળી પડયા.  સહયોગની શરુ આત પણ પોતા થી જ કરે, પછી બીજાને સમજાવે અને નિધીદાન માં જોડયા,  તેઓ સમય આપે ,ધન આપે અને બધીરીતે સહયોગ કરે,

        તેમના સહયોગનાં સાક્ષી બધા શહેરો માં કે ગામો માં જોવા મળે છે અને તે બોર્ડીંગ, મંદિર.મકાન કે આથિઁક સ્વરુપમાં હોય છે, તેમનો  સહયોગ જ્ઞાતિ ની ક્ષિતીજ  ને ઓળંગીને ગાયોના માટેના ઘાસચારા દુષ્કળ કેમ્પમા હોય, લક્ષ્મિનારાયણ મંદિરના બાંધકામ માં પણ દેખાશે બધા  લોકો તેમને સોપતા .સહકારી ક્ષેત્ર  મા નવા નગર  બેંક માં પણ તેઓ સહયોગી થયા.ગરીબો ને મકાના આપવા ની પહેલમાં હોયતો  પણ તેમનો  વિશેષ પ્રયત્ન.  ગુજઁર સુથાર જ્ઞાતી બહારના પણ વીશાળ મિત્ર  સમુદાય ધરાવતા. મિત્ર  લોકો પણ વજુભાઇના નામ માટે કોઇ પણ મદદ કરવા તૈયાર થઇ જાય ને, તેમની સુવાસનુ  તેમના ગયા પછી, પણ  આ પ્રકાર ની પ્રેરણા ની ફોરમ રહી.

તેમનામાં સજ્જન શક્તિ સંગઠ્ન કરવાનુ અમોઘ શસ્ત્ર હતું.  તેઓની પાસે તેવું શાસ્ત્ર પણ  હતુ,શ્રી રત્નસુંદરવિજયજી મહારાજ કહે છે કે સમાજના 90% સજ્જનો છે; પણ સંગઠીત નથી  તેથી દુખીથાય છે, પણ દુર્જનો 10%  હોવા  છતાં સંગઠીત હોવાથી  મુશ્કેલીઓ પારપડે છે, સમાજની સજ્જન શક્તિ નુ સંગઠન કરવાનુ ભગીરથ કાયઁ  વજુભાઇ કયુઁ છે, જામનગરની  ધરતીતેમના કાયઁ ની આપણે હાજરી  પુરાવે છે,

       સ્વ, વજુભાઇ મિતભાષી હતા .આકરી પણ સત્ય વાણી કહેનાર અને સ્પષ્ટ વકતા પણ ખરા . પરંતુ      સ્વ. વજુભાઇ  મિત્ર ઘણા હતા .સૌના કાર્ય ને બિર્દાવવું તે તેમની ટેવ હતી.બીજાની લીટી નાની કરવી નહી પરંતુ પોતાની લીટી મોટી કરવાની તેમની સદા પ્રક્રુતી રહી. સુજબુઝ  તો  કહેવુ  પડે.    નાના પેન્સીલ છોલવાના સંચા માંથી પગભર થઇ વિદેશ  સુધી  પહોંચનાર  અને  બુદ્ધિક્ષમ  વ્યવસાયમાં પણ ઉજળા રહેનાર ખરેખર સાહસિક ઉધ્યોગક હતા.  સ્વ. વજુભાઇ   એવુ  જીવન  જીવ્યા  કે  જે સ્વ. રવિશંકર મહારાજનું જીવન વાક્ય તેમના માટે જ ન લખાયુ હોય ! “ઘસાઇને ઉજળા થાવો”  પોતે બધુ ખમીને પણ  બીજાને સહાય કરવા દોડી જનાર જીવ હતા. 

              સામાજીક કાર્યોમાં ઓતપ્રોત હોવા છતાં સગા-સબંધી અને કુટુંબીજનોને કદી આંચ ન આવવા  દીધી. સમાજ  અને  પરિવારની  જવાબદારી  નીભાવી  સંતુલન  જાળવી  રાખ્યુ. પરીવારના બધા સદસ્યોમાં તેમના જેવા સંસ્કાર તેમની કેળવણનીનું જ પરીણામ છે.

               પોતાના જીવનમાં વિચાર અને નિર્ણયની દ્રઢ શક્તિ હતી. વોકાર્ડ હોસ્પિટલમાં દાખલ હતા ત્યારે મળવાનું થયુ.

  અનેક દુ:ખોને સહન કરીને પણ કદી મુખમાં આકના ન દેખાવા દીધી. 

                શિક્ષણની તો તેમણે મોટી જ્યોત જલાવી છે. જે જ્યોતે અનેક જગ્યાએ પ્રકાશ પાથર્યો છે..   એટલુ  જ નહી અનેક યુવાનોએ તેમાથી પ્રેરણા કે માર્ગદર્શન પણ લીધુ છે. જુના  કામ તેને    પુનર્જીવીત પણ કર્યા છે. શિક્ષણ અને જ્ઞાન માણસનુ ઘરેણુ છે તે સાબિત કરવા તેમને મનોજભાઇ  પેશાવરીયાને આ કાર્ય મા જોડાવવુ કારણ મળ્યુ. તેમને                    કાર્યની ધગશ હતી. વિદ્યાર્થીઓ માટે તેમની આ વાવણી  ચાલુ જ રહેતી.

                 ક્યારેક તેમનો જમણો હાથ શું દાન કરે છે તે ડાબા હાથ ને પણ ખબર ન પડતી. અંતિમ દિને અમિતભાઇ           કહેતા હતા કે  બાપુજીનાં કાર્યનો વિસ્તાર સંભાળવાનું અમારુ ગજુ નથી

                 સ્વ.વજુભાઇનાં સ્વપ્નોને સાકાર કરવામાં અનેક સ્વપ્નોનાં એક હુન્નર શીખવા માંગતા બન્ધુઓ માટે “વિશ્વકર્મા હુન્નર શાખા” બને. દાનવીરો તથા જ્ઞાન સર્જન કરનારા પણ છે તેમના આ કાર્યથી નવ યુવાનોને બળ મળશે .        

                 સ્વ.વજુભાઇ સ્ત્રી શિક્ષણનાં પણ ખૂબ આગ્રહી હતા. સમાજનો ૫૦% હિસ્સો બહેનો છે અને બાળકો મળીને                                           ૭૦%   કાર્ય માટે  બહેનો શિક્ષિત થાય તે તો જરૂરી છે જ પરંતુ પોતાના કાર્ય સિવાય સમાજ સેવાના કામમા પણ ભાઇઓ સાથે ખભેખભા મીલાવી આગળ આવે તો સમય માંગ છે.

                કવિવર રવિન્દ્રનાથ ટાગોરનાં એક કાવ્યમાં આથમતા સુર્યની રાત્રી દરમિયાન દુનિયાનાં અંધકારથી પડનાર મુશ્કેલી સામે જવાબ આપતા ,     ત્યારે  ખુણામાં  એક  દિપકે  દિલાસો  આપ્યો  કે હું થોડો-ઘણો પ્રકાશ ફેલાવીને પણ તમારી ગેરહાજરી ન આવે તેવો પ્રયત્ન કરીશ.આજે  સ્વ.વજુભાઇ સાહેબ આપણી વચ્ચે નથી.પરંતુ તેમની ગેરહાજરી અને જીવનસંદેશથી ગામેગામ  આવા અનેક  સેવા ભાવી  દિપકો પણ શિક્ષણ જ્યોત જગાવી પ્રકાશ પાથરતા રહે તેજ ખરેખર તેમની સાચી શ્રધ્ધાંજલી કહેવાય. 

                           રા.સ્વ.સંઘનાં સરસંઘચાલક  ડો.હેડગેવારનાં  અવસાન  બાદ એક રાત્રી શાખામાં શ્રધ્ધાંજલી કાર્યક્રમમાં બધા રડતા જ હતા. કોઇ ને કાઇ બોલવુ નહોતુ ,ત્યારે એક ભાઇ ઊભા થઇ કહ્યુ કે હવે રડવાનો સમય નથી. હેડગેવાર ગયા તો હવે આપણે વધારે તેવા હેડગેવાર બનાવવાનુ છે. મને લાગે છે કે મહાન વ્યક્તિનાં જીવનનો સંદેશ લઈ   કેમ ગામેગામ  વજુભાઇ ઊભા થઇ ન શકે ! સંઘનાં દ્વિતિય સરસંઘચાલક પ.પુ. ગુરુજી પણ જીવનનાં અંતીમ   દિવસમાં ખુરશીઓમાંથી પણ ઊભા થઇ શકે તેવી સ્થિતિ ન હતી ત્યારે ખુરશીમાં પોતે    બેઠા બેઠા સંઘ પ્રથના કરવાનું થયું ત્યારે  તેમનો પ્રશ્ન રહ્યો ‘બધાને મારી પ્રાર્થના સંભાળશે ખરી? આપને પણ વજુભાઈની પ્રાર્થના સાંભળીએ. અસ્તુ.